TSM 1 - KGSRL 2 : 5 - 3

1. Mathias De Wachter (2305) – Marc Lacrosse (2207) ½-½
2. Marc Boeykens (2240) – Nouri Zouaghi (2167) 0-1
3. Raf De Coninck (2183) – Etienne Van Leeuwen (2125) 1-0
4. Peter Mangelschots (2073) – Rudy Van de Wynkele (2096) 1-0
5. Dries Janssen (1982) – Renzo Ducarmon (1990) ½-½
6. Jan Deweerdt (1972) – Valère De Buck (2012) ½-½
7. Bram Verschoren (1941) – Bart Vergauwen (1798) ½-½
8. Patrick Morote (1739) – Harry Cathoir (1741) 1-0
<2054> - <2017> 18-14

KGSRL 2 is doorgaans een vrij homogene ploeg met bijna allemaal spelers tussen 2250 en 2050. Omdat we zelf een paar spelers misten, gingen we ervan uit dat we vooral op de hoogste vier borden moesten scoren om een matchpuntje te rapen. Het was dan ook een aangename verrassing dat we na goed tweeënhalf uur met 2-1 leidden op … de laatste drie borden.

Patrick probeerde zijn nieuwe opening uit met zwart en dat ging hem goed af. Wit speelde zijn centrum wat te snel op, keek vervolgens niet goed uit en leverde een kwal in. Patrick bleef beheerst en geconcentreerd en rijfde de zege binnen.

Bram had weinig weten te bereiken en schatte zijn tegenstander sterker in dan die in feite was. In een gelijkstaand middenspel werd besloten dat het wel genoeg geweest was.

Ook Jan volgde in die redenering. Hij had ver opgerukte pionnen op e3 en f4, maar zag niet direct hoe hij daar gebruik van kon maken. Aangezien we op voorsprong stonden diende hij het ploegbelang en nam hij remise.

Want ondertussen wisten we ons immers allang verzekerd van een extra punt op bord drie. Rafs tegenstander speelde de opening wel heel onorthodox en boette na acht zetten al een stuk in (een klassieker: zwart paard op b4, dameschaakje op a4, paard naar c6 en wit schuift zijn pion naar d5). Zwart kreeg twee pionnen voor het stuk, rommelde nog lang verder, maar uiteindelijk haalde Raf het punt vlot binnen. Ik denk dat hij daar niet veel langer dan een halfuur eigen bedenktijd voor nodig heeft gehad.

Daar stond tegenover dat Marc al snel minder kwam te staan tegen het koningsgambiet van Zouaghi. De extra pion voor wit (een dubbele a-pion) tot daaraan toe, maar de dominante witte dame maakt zwart het leven zuur. Marc verdedigde lang en hard, maar moest uiteindelijk berusten. Daarmee stond het 3-2 met nog drie partijen te gaan.

Dries leek lang overwegend te staan door het vreselijke gat dat zwart op d5 had, maar wits geïsoleerde b-pion dreigde dan op den duur weer zwak te worden. Er werd een en ander geruild en dan was het opeens remise. Zou met een zetherhaling kunnen gebeurd zijn, ik heb het niet gezien en ook niet meer gevraagd. De tevredenheid om dat halve punt overheerste.

In de twee resterende partijen moesten we nog een half bordpunt halen voor één matchpunt en een vol bordpunt voor twee matchpunten. Bij Mathias kon dat een probleem worden, want na ietwat slordig spel had hij een klein maar langdurig nadeeltje. Maar Mat leg je niet zomaar en hij verdedigde hardnekkig, afwachtend wat er op mijn bord zou gebeuren.

Ik kreeg met zwart een venijnig gambiet tegen en het kostte me redelijk wat tijd om de juiste weg te reconstrueren. Op het moment dat ik echter de laatste zet die ik me nog vaag uit de theorie kon herinneren gespeeld had, begon wit gelukkig ook ineens veertig minuten na te denken. Beiden out of book in een erg scherpe stelling. Uiteindelijk miste wit het enige kansje om zijn gambietpionnen te rechtvaardigen. Nadien probeerde hij het nog met een alles-of-niks torenoffer, maar dat was alleen dreigend omdat we allebei flink in tijdnood zaten. Het hoofd even koel houden was voldoende om te cashen.

Daarmee was het 4,5-2,5 en deed het resultaat in Mats partij er niet meer toe. Lacrosse zag van verdere winstpogingen af: 5-3, alweer een sterk thuisresultaat. We halen in Mechelen nu al 7 op 8. ‘De school’ is dit seizoen heilige grond!

166 TSM 1 Wachtebeke 1 471
1 12424 DE WACHTER MATHIAS 2355 1-0 10776 RENE BENOIT 2298
2 67946 BOEYKENS MARC 2290 ½-½ 50251 GROCHAL JOEY 2197
3 30651 VANPARYS PHILIP 2220 1-0 12850 STANGE SVEN 2110
4 19224 DE CONINCK RAFAEL 2184 ½-½ 26492 VAN VLIET DENNIS 2094
5 23981 VAN DER FRAENEN JOEP 2074 0-1 12886 VAN EIJK JASPER 2072
6 34525 MANGELSCHOTS PETER 2073 1-0 10745 DE GROOT MARCO 2066
7 54712 JANSSEN DRIES 1982 0-1 50249 DE LEUR BEN 2013
8 13315 DEWEERDT JAN 1973 0-1 53449 VAN STEENKISTE LUC 1861
< 2144 > 16 - 16 < 2089 >

Onze huisverslaggever had deze week geen tijd. Om de traditie toch niet te doorbreken, even een kort verslag:

Wachtebeke kwam met een ploeg met heel wat Nederlanders afgezakt naar Mechelen. Met de algemene invoering van het FIDE-elo (waar is de tijd dat je minstens 2200 moest hebben en nog vanachter in de Informator verscheen...) is het verschil tussen Belgisch en Nederlands elo wel wat gekrompen, maar laten we toch maar zeggen dat Wachtebeke favoriet was.

Peter trok zich daar allemaal niet zoveel van aan: met zwart haalde hij makkelijk een aantrekkelijke stelling, en werkte mooi af. Redelijk snel stond het 1-0.

Probleempje was dat daar niet zoveel meer leek bij te zullen komen. Marc kon nog wel een makkelijk half puntje scoren met zwart, maar dan kwamen er een paar nullen.

Jan had een truken-opening tegengekregen, en ging zonder schroom in op de complicaties. Zonder computer is het niet makkelijk te zeggen waar het juist misging, maar toen de rook een beetje optrok, stond wit materiaal voor en bleef van het zwarte tegenspel niks meer over. 1.5-1.5

Dries kreeg ook al zo'n scherpe variant tegen, en ging net als Jan de complicaties niet uit de weg. Normaal zou ik dat lovenswaardig vinden, maar in dit geval kwam zwart vlot tot scoren. Eens een rustige partij inbouwen lijkt me de beste remedie voor Dries. Alleszins, we waren al op achtervolgen aangewezen; 1.5-2.5.

Raf "mocht" tegen een Belg en had toch wat meer elo, dus was een goede kandidaat om de score recht te trekken. Dat leek ook even te zullen gebeuren, maar een paar nauwkeurige zetten van wit lieten alle winstkansen verdwijnen. Raf begon zelfs bang te worden voor een nul, en stelde dan maar remise voor. 2-3

Joep kreeg intussen de instructies om z'n verloren stelling zo lang mogelijk te blijven doorspelen om de druk op de andere twee borden te behouden. Dat deed hij met verve, maar uiteindelijk was het toch nooit meer onduidelijk dat hij zou verliezen. 2-4

Dat bracht Philip en mezelf in een lastig parket: we moesten allebei winnen om nog een matchpunt binnen te halen. Philip stond op dat moment ongeveer volledig gelijk, en ik stond iets slechter.

Gelukkig moest de tijdnood nog komen... Met elks nog zo'n 20 minuten voor 15 zetten besloot ik tegen beter weten in om complicaties op te zoeken. Dat bleek een goeie keuze, want Rene gebruikte redelijk veel tijd en had blijkbaar ook niet goed door dat de matchsituatie een half punt voldoende maakte. Zo probeerde hij mijn stuk te winnen, maar miste een smerige counter. Uiteindelijk was tegen zet 40 de zaak beklonken: 3-4

En toen duurde het lang...
Philip was erin geslaagd de dames te ruilen, en had een paard tegen een loper. Op zich kon het eindspel zwart geen grote problemen opleveren, maar wit kon toch nog drukken. De zwarte koning verdween dan plots naar de h-lijn om te proberen een pionnetje te winnen. Een misplaatste winstpoging of een poging tot actieve verdediging? Alleszins vingen de gecentraliseerde witte koning en paard makkelijk de aanval op, en plukten zelfs nog een paar pionnetjes onderweg. We juichten al met ons gelijkspel, maar toen kwam een koude douche: Net toen alles gedaan leek te zijn, en zwart bovendien nog maar 2 minuten op de klok had, overzag Philip in een gewonnen stelling een stukoffer dat de witte pionnen allemaal kon afruilen. Uiteraard ging Philip dan maar voor de meest ingewikkelde variant (zonder het stuk aan te nemen) met de hoop om ook het tijdsvoordeel uit te buiten. Dat ging uiteindelijk verrassend vlot: 1 foutje van zwart zorgde er voor dat de loper kon afgesneden worden. Na bijna de volle zes uur en heel veel inzet toch nog de 4-4.

Het gelijkspel werd achteraf gevierd als een overwinning, want de punten telden dubbel. Twee jaar geleden degradeerden we nog met 8 matchpunten, dus de 7 punten betekenen helemaal niet dat we gered zijn. Maar 7 punten op 6 ronden zijn er een pak meer dan we verwacht hadden!

KBSK 2 - TSM 1 : 6-2
1 BERTREM STIJN (224)9 ½-½ DE WACHTER MATHIAS (2355)
2 ISMAILI AFRIM (2227) 1-0 DE CONINCK RAF (2184)
3 VERDUYN FREDERIC (2224) 1-0 MANGELSCHOTS PETER (2073)
4 STEEN PIETER (2173) ½-½ JANSSEN DRIES (1982)
5 VANDENDRIESSCHE JAN (2159) 1-0 DEWEERDT JAN (1973)
6 VIAENE ARVID (2157) ½-½ VERSCHOREN BRAM (1941)
7 ARTELS LIEVEN (2080) ½-½ MOROTE PATRICK (1739)
8 BARZEELE RAF (2050) 1-0 VERHASSELT KARSTEN (1500)
<2165> 20-12 <1968>

De familiefeestjes waren weer slecht getimed en de regeringsvorming, tja… kunnen we dat uiteindelijk erg vinden dat ons die ook nog een speler kostte? Daar zijn we in elk geval vanaf. Maar het mocht duidelijk zijn: met erg veel ambitie trokken we niet naar Brugge.

Na een klein uur spelen haalde Mathias zijn pessimisme nog eens boven: ‘We staan op alle borden nog oké. ’t Zal slecht aflopen.’ Als je zoiets zegt in de hoop dat het net als de vorige ronde precies tegenovergesteld zal zijn, dan werkt zoiets natuurlijk averechts… Zijn woorden waren nog niet koud of Raf liet zich met een simpele pionvork tussen paard en dame een stuk ontfutselen. De opgave volgde meteen. Raf kon zich aan examenverbetering wijden.

Dat was het sein voor twee Bruggelingen met wat minder zin in een potje schaken om remise te nemen in stellingen waar nog niets gebeurd was. Op bord vier en zes verdwenen de stukken weer in de doos. Bram kon op zoek naar een station, Dries naar een Duvel. Stand na een dik uur: 2-1.

Ikzelf had me voorgenomen om wat aan die achterstand te doen. Met zwart was ik vlotjes uit de opening gekomen. Het kleine plusje maakte mij helaas wat onvoorzichtig. Een schijnbaar onschuldige zet niet ver genoeg doorgerekend en meteen doken er problemen op, vrij snel leidend tot kwaliteitsverlies. Ik probeerde het nog met een koningsaanval maar wit hield het hoofd koel. Ik deed dus effectief iets aan die 2-1, het stond nu 3-1.

En het werd nog erger, maar op een bord waar dat te verwachten viel. Ik weet niet of het Karstens debuut in de eerste ploeg was, maar veel zal het niet schelen. ‘Niks te verliezen’, dacht hij, en in een stelling met tegengestelde rokades gooide hij alles naar voren. Zijn tegenstander deed dat ook, maar ietsjes nauwkeuriger. Karsten probeerde nog tactische motieven in de stelling te weven, maar ook hier hield de speler van Brugge het hoofd koel: 4-1.

Dan was het tijd om nog eens iets te scoren. Mathias kwam zonder enig probleem uit de opening, maar had ook niet direct veel mogelijkheden om zelf op winst te spelen. Na veel geschuif met weinig stukken werd remise overeengekomen.

Dat was zeker wat Jan ook verdiend had, want hij speelde een zeer degelijke opening en een tijdlang ging het ook in het middenspel goed. Maar dan trachtte hij in het centrum door te breken omdat de witte koning daar nog stond en dat liep slecht af. Een paar pionnetjes ingeboet terwijl de compensatie ver te zoeken was. Stand 5,5-1,5.

Ook Patrick had de opening degelijk gespeeld, maar in het middenspel kwam hij wat onder druk te staan. Wit ruilde echter iets te snel en te zorgeloos de zware stukken af, met het idee dat zijn loperpaar wel de zon zou doen schijnen. Maar om een pion te winnen moest hij loper om paard ruilen en verschenen er ongelijke lopers op het bord. Patrick speelde het vervolgens prima en wit was eraan voor de moeite. Een erg verdienstelijke remise.

Daarmee kwam de eindstand op 6-2.
Bladzijde omslaan, onthouden dat 2011 met promotie naar tweede klasse, de verovering van de Zilveren Toren en een prima heenronde (6 op 10) schitterend verlopen is, en op naar volgend jaar!

Afdeling: 2 Serie: A

TSM 1 – KOSK 1 : 5-3

1 MATHIAS DE WACHTER (2355) - TIMMERMAN GERT JAN (2292) 1-0
2 PHILIP VANPARYS (2220) - BOUHALLEL RABAH (2291) 0-1
3 RAF DE CONINCK (2184) - DEMARCKE DIRK (2224) 1-0
4 JOEP VAN DER FRAENEN (2074) - DE BAENST BRUNO (2203) 0-1
5 PETER MANGELSCHOTS (2073) - PEEREN YEN (2191) 1-0
6 DRIES JANSEN (1982) - BEUSELINCK STEVEN (2179) 1-0
7 JAN DEWEERDT (1973) - DECROP RUBEN (2148) 0-1
8 BERT VERCAMMEN (1944) - TOM WUYTS (1673) 1-0
<2100> 18-14 <2150>

Tegenover vorige ronde recupereerden we enkele spelers (Mat, Philip, Joep), maar aangezien de tegenstander een op papier behoorlijk wat sterker Oostende was, durfden er maar weinigen op een overwinning te hopen. Slechts één iemand eigenlijk, maar dat is volgens sommigen dan ook een onverbeterlijke optimist.

Het begon nochtans allemaal prima voor TSM1. Demarcke bezigde een minder gebruikelijke opening, maar in onze club doet de rasoptimist dat ook en daarom heeft Raf daar zijn eigen pet-variantje tegen. Zwart kwam snel in een eindspel waarin hij met een erg vervelende geïsoleerde pion bleef zitten. Raf drukte daarop, zwart greep mis en verloor in één klap twee pionnen. Binnen de twee uur was het allemaal al beklonken. Na een mindere periode lijkt Raf weer helemaal terug te zijn.

Nadien ging het allemaal wat trager, maar op enkele borden stonden we duidelijk beter (Jan een geweldige aanval, Joep een pion gewonnen) en nergens ging het echt de verkeerde kant op. Dat leidde tot een begrijpelijke reactie bij Mat, niet zo’n optimist: ‘Help, we staan veel te goed, dat gaat hier misgaan.’

Waar het inderdaad misging, was bij Philip. Die heeft dit seizoen nog niet zo heel veel gespeeld en dat betaalde hij cash in een moeilijke manoeuvreerstelling waar de dames al snel van het bord gingen. Wit had de halfopen a-lijn en enkele andere minieme voordeeltjes en wist die op den duur in winst om te zetten.

Maar tegen de eerste tijdscontrole tekenden we flink aan op het scorebord. Dries moest tegen een op papier veel sterkere tegenstander, maar hield de stand lange tijd gelijk. Wit pokerde een beetje door zijn koning in het midden te houden en op aanval te spelen. Dat ging op een bepaald moment grondig mis. Het was Dries die doorbrak en de witte koning op de korrel nam. Wit moest zijn dame geven en omdat zijn resterende stukken alle coördinatie misten, volgde de opgave snel.

Bert had er al een zware voormiddag op zitten, met een doorgedreven fietstraining inclusief Freddy Maertens-bidons. Hij kwam dus redelijk … vermoeid aan het bord. Maar zijn tegenstander behandelde de opening zo amateuristisch dat Bert makkelijk een goede stelling kreeg. Wit probeerde een aanval in elkaar te knutselen maar Bert hield alles goed onder controle. Uiteindelijk werd er afgewikkeld naar een eindspel waarin Berts pion de snellere benen had. Met deze spurtzege raceten we naar 3-1.

Drama in Jans partij. Hij had Decrop in de opening totaal zoek gespeeld, maar overhaaste zich een beetje in het middenspel. In plaats van zijn aanval op de koning rustig te versterken liet hij enkele ruiloperaties toe. Maar midden in die ruil won Jan opeens een stuk. Zwart kreeg daar twee pionnen voor en een vlotter stukkenspel. Gaandeweg nam zwart het spel zelfs over en met een derde pionnetje extra was het eindspel uiteindelijk nog gunstig voor hem. Jan probeerde hard om de pionnen te stuiten, maar dat lukte helaas niet. Een spijtige en onnodige nederlaag en 3-2.

Uit de drie resterende partijen die het zesde uur in gingen, moesten we dus nog anderhalf punt scoren om de stuntzege, die nu toch wel in de maak was, ook effectief binnen te halen. En dat moest lukken, want Mat stond in een toreneindspel een pionnetje voor en ik zelfs twee. Bij mij was dat vooral een resultaat van niks doen in de opening… Zwart investeerde tijd om initiatief te zoeken, maar dat lukte amper. Hij verzwakte zijn koningsvleugel en toen mijn dame in beginnende tijdnood (ruim twintig zetten voor twintig minuten) opeens op h5 verscheen begon hij te panikeren. Ik won een pionnetje, verscheen na dameruil met een toren op de zevende rij en net voor de veertigste zet pikte ik een tweede pionnetje in. Omdat de stand in de match het vereiste speelde zwart nog lang door, maar vruchteloos.

Mat had het middenspel niet zo nauwkeurig behandeld en kwam minder te staan. Maar zoals het vaak voorvaalt in zijn onderlinge partijtjes met ex-wereldkampioen correspondentieschaak Timmerman, is het niet degene die de eerste klap uitdeelt die wint. Mat bereikte een toreneindspel met een pion meer dat overging in een pionneneindspel dat remise had kunnen zijn. Maar in tijdnood greep zwart mis en dus mocht Mat vieren. En wij ook: 5-2, de match was binnen.

Joeps resultaat deed er dus niet meer toe, maar het was toch jammer wat daar gebeurde. Joep had zoals gezegd in de opening een pion gewonnen en de dames kunnen ruilen. Enig nadeel was dat zijn stukken moeilijk ontwikkeld geraakten. Wit drukte en drukte en won het pionnetje uiteindelijk terug. Een tweede zelfs, al had dat weinig waarde: a-pion en dubbele c-pion tegen a- en b-pion en elk nog loper, paard en toren. Dat eindspel werd lang en hard uitgevochten en toen beiden in hun laatste paar minuten waren, greep Joep in het ontstane toreneindspel één zet mis. Wit kon een pion slaan en de partij winnend uitblitzen. Joep begrijpelijk zwaar ontgoocheld.

Voor de ploeg maakte het gelukkig niet meer uit: de onverhoopte zege was binnen en TSM1 staat met 6 op 8 mooi in de kop van het klassement. Ook opvallend: elke partij ging tot ter dood, geen genade, geen remise. Mooi zo, meer van dat. Al kunnen we volgende keer best een Brugse Metten vermijden...

Zottegem 1 - TSM 1 : 6,5-1,5

1 DE SCHAMPHELEIRE GLEN (2285) ½-½ DE CONINCK RAF (2184)
2 HAMBLOK ROEL (227)2 1-0 MANGELSCHOTS PETER (2073)
3 MICHIELS DIRK (2271) 1-0 JANSSEN DRIES (1982)
4 ROOS ADRIAN (2250) ½-½ DEWEERDT JAN (1973)
5 GHYSELEN WOUTER (2174) 1-0 VERCAMMEN BERT (1944)
6 VAN MELKEBEKE WILLEM (207)6 ½-½ VERSCHOREN BRAM (1941)
7 MANNAERT ERWIN (2075) 1F-0F LESAGE CHRIS (1892)
8 VAN DEN HEEDE DORIAN (1945) 1-0 MOROTE PATRICK (1739)

< 2169 > 21 - 10 < 1966 >

TSM 1 was met een vier op vier (twee 5,5-2,5-overwinningen) uitstekend aan het seizoen begonnen, maar de Allerheiligenvakantie hield flink huis in de beschikbaarheid van onze spelers. Vakanties, weekendjes weg, baby- en andere borrels en zelfs de regeringsvorming en de bankencrisis gooiden roet in het eten. We trokken naar Zottegem met slechts drie spelers die de vorige ronde Borgerhout 2 klopten. Onze eerste vier borden waren afwezig. Raf, vorige keer bord vijf, mocht nu aan het eerste bord plaatsnemen.

Tegen een jong en sterk (en voor de gelegenheid nog versterkt) Zottegem 1 zou het onbegonnen werk worden, dat wisten we op voorhand. Dat mijn tegenstander Roel ergens halverwege lichtjes ongerust was dat ze punten zouden laten liggen (enkele borden in evenwicht, Raf en Bram stonden goed, Dries een stuk voor) is een pluim op onze hoed. Maar uiteindelijk bleek die ongerustheid fel overtrokken.

Raf had zich probleemloos op zijn tegenstander kunnen voorbereiden, maar omdat die afweek, moest Raf teruggrijpen naar heel oude theorie. Die bleek nog altijd goed te werken, want hoewel de zwarte stukken bijna allemaal op de achterste rij geplakt stonden, kon wit geen voordeel halen. Er werd wat afgeruild en Raf kwam in een licht beter eindspel met torens en een goed paard tegen een niet zo sterke witte loper. Raf won tijdelijk een pionnetje, zo meen ik gezien te hebben, maar wit kon het wel gelijk houden en in het vierde uur werd het remise.

Ik had zelf ook niet echt op het bord gekregen wat ik in gedachten had. Door op d4 met de dame te nemen in plaats van met het paard kwam zwart probleemloos gelijk en zelfs licht beter te staan. Ik investeerde zeeën van tijd, maar hield de stelling aardig op de been. Op het moment dat zwart niet meer voordeel had dan het loperpaar, misrekende ik me in een combinatie en gingen we naar een eindspel met dame en toren en een pion minder. Zwart speelde dat voordeel goed uit.

Dries stond in het middenspel erg verdacht, boette een pion in, maar dan ging zijn tegenstander zwaar in de fout. Dries won een stuk en leek met met een paard extra de witte toren en loper wel de baas te kunnen. Maar Dries hield krampachtig aan zijn pionnetjes vast in plaats van zijn stukken ruimte en activiteit te gunnen. Daardoor kon wit beetje bij beetje met zijn pionnen oprukken en zwart helemaal klem zetten. Dries geraakte er niet meer uit en verloor zowaar nog.

Jans tegenstander leek er geen twijfel over te laten bestaan dat hij dat varkentje van 250 elo minder wel eens vlot zou wassen. Zo’n houding roept bij Jan een flinke vechtlust wakker. Jan offerde een pionnetje maar daardoor hield hij een sterke pion op d5 die als een doorn in de zwarte stelling zat. Zwart probeerde wel, maar winst zat er nooit in. Het was integendeel Jan die het hier en daar nog beter had kunnen spelen.

Bert ondervond dat zijn jonge tegenstander de theorie een pak beter kende dan hijzelf. In de opening speelde hij een pionnetje kwijt. Dat was dan wel maar een dubbelpionnetje voor wit, maar wit kon rustig zijn stelling opbouwen. Bert probeerde het wel te keepen, maar miste op het einde ergens een penning waardoor hij meer materiaal verloor.

Bram kent de Pappenheimers van Zottegem wel door zijn transfer van vorig jaar. Geen idee of hij daar gebruik van maakte, maar hij kwam wel erg goed uit de opening. Na een zet of twintig bood hij remise aan, maar zijn tegenstander had daar geen zin in. Bram kwam gaandeweg nog beter te staan, maar allicht was het allemaal maar optisch. Uiteindelijk toch remise.

Patrick speelde zoals gewoonlijk heel sterk tegen een sterkere tegenstander. Vlot door de opening, een goede positie in het middenspel, een schijnaanval van zwart goed afgeslagen, enfin: alles om een goed resultaat te halen. Alleen had Patrick nogal wat tijd verbruikt en dat in combinatie met een goede stelling zorgt bij hem altijd voor nervositeit. Patrick hield het hoofd niet koel en verloor uiteindelijk veel meer tegen de klok dan tegen zijn opponent.

Soit, met drie remises werd een 8-0 vermeden. Tegen een ploeg met gemiddeld ruim 200 elo meer zal dat wel ongeveer een verwachte score zijn…